Nýtt Blogg!

paacart.blogspot.com

SUMAR-FREE

Skólinn er búinn! Búinn með öll lokaverkefnin! Hérna fyrir neðan eru myndir af Figure Modeling Lokaverkefninu. Svo þurfti ég að gera eina loka ritgerð/sögu fyrir Ensku- Narrative Storytelling tímann minn. Ef þið hafið áhuga á að lesa hana látið mig vita í commenti. Allavega, VIKA í heimkomu. Sjáumst!

Tvö lokaverkefni búin!

Lokaverkefnið mitt fyrir Color & Design tímann minn. Mandala hönnun. Mandala þýðir bókstaflega hringur, og er hringlaga semitrísk hönnun.
Mig langaði að gera eitthvað svona ævintýralegt og spennandi. Ákvað að búa til svona rústir, með jurtum og steinum og eðlum og svo í jaðrinum eru íslensku landvættirnir.

eitt lokaverkefni búið!

Vúhú! eitt lokaverkefni búið. Það var fyrir Figure drawing tímann minn. Tók mig um það bil 10-12 klst. að teikna þessa mynd. Líklegast besta realism teikningin mín ever. Hérna er hún, ásamt nokkrum progress myndum:




Annars er ég að vinna í hinum lokaverkefnunum mínum, mikið að gera! Látið heyra í ykkur,
kv. Pétur

Mikið að gera

Hey allir,

Jahá, svo sannalega mikið að gera hérna, aðeins tvær vikur eftir! Maður er á fullu í verkefnum sem þarf að skila, kreisí motherfather. Allavega, ég segi fínt, er að læra allskonar nýtt varðandi liti og ýmislegt sem er mjög spennandi, hérna fyrir neðan eru nokkur verkefni sem ég þurfti að skila í þessari viku, svo sýni ég ykkur lokaverkefnin þegar þau verða tilbúin.. Endilega látið heyra í ykkur, kvittið fyrir komuna og svona, þá veit ég að einhver les þetta dót.. Aight, gjöriði svo vel! (klikkið fyrir stærri útgáfur):

Mutemath!

Var að koma heim af geðveikum MuteMath tónleikum, tók nokkur vídjó á littlu kameruna mína, TJÉKKIT:




Smá æfing í að mála í tölvunni, gerði góðvin okkar Jack á einum og hálfum klukkutíma í Photoshop:

Blogg án orða

UPPFÆRSLA: Svo virðist vera sem einhver ruglingur er í gangi, en já, ég gerði þennan haus. Og myndin neðar er af kennaranum með hennar haus (allir gerðu sama módelið) að sýna okkur hvernig ætti að taka leirinn að innan ef við skildum vilja brenna skúlptúrinn. Hana nú.




*****


*****





*****

Enskuverkefni - Saga

Halló allir saman.

Næsta verkefni í enskutíma var að skeyta saman setningunum sem við "söfnuðum" og búa til eitt heilstætt verk. Þar sem ég hef ekki mikinn áhuga á of súrrealískum hlutum ákvað ég að búa til sögu í staðin fyrir einhverja súpu af djúpum texta. Hérna er sagan mín:

The Sky bleeds light rain. Streetlights flicker. A young man is standing in the middle of a busy street on a warm night in the crazy city. The roaring traffic never sleeps. Everything is moving, yet he stands still. His eyes are closed but he can still sense his surroundings. He’s listening. A car horn honks franticly like it’s yelling in frustration at the innocent jaywalkers. People talk about everything and nothing. Dogs bark. Vehicles of all sorts make their way through the thick crowd. He opens his eyes. Crap, I‘m late. Suddenly the world is flying past him at high speed as he makes his way up towards the rooftops. Everything is easier up here. He jumps from one roof to another without an effort towards a big old building. Suddenly his pocket sings a little tune. He stops abruptly and takes out his cell phone. For a split second he marvels at the small speakers, how they can give birth to sound, but as soon as he answers the call his marvels are lost. “Carl, I need you to hurry up, alright?”, says the voice in the phone. “Will do, Ophelia”, answers Carl. He hangs up and shoves his phone back into his pocket. He sighs, cracks his neck, and in a split second he’s on the next roof feet away.
    Meanwhile, at the front entrance of the big old building, Ophelia is waiting impatiently. She checks her watch. Quarter to ten. Dang it. She scans the horizon without luck. “What are we waiting for?” Carl asks behind her. She jumps and turns around. “Carl! What the deuce, don’t scare me like that!”. Carl smirks. “Want to go?”, he asks. “Yeah, let’s do this”. They enter the city library. The entrance hall is old, damp and dark and in the back center is a set of double dark-wood doors. They hurry towards the doors and are about to open them when a voice says: “We close at ten”. They glance over to where the voice came from to find an old woman sitting in front of a desk. “It’s not ten yet”, Ophelia answers quickly. The old woman seems to be taken back a little by this statement, then says “I’m fully aware of that. However, we do not allow entering half an hour before closing”. “But we only need to find one book, we’ll be gone before you know it”, Ophelia begs. The old woman tries unsuccessfully to smile. “I’m sorry but we don’t allow entering half an hour before closing. This time is for people to check out their books”. “We’ll only be five minutes!” says Ophelia. “I’m afraid not” says the old woman. Ophelia looks at Carl who seems to be enjoying the whole hold back. She gives him a nod. Suddenly he’s behind the old woman and before she notices he has chopped the back of her neck sending her into deep sleep. “Let’s go” says Ophelia and she hurries toward the double door. They enter the public main hall of the library. The room is huge with hundreds of shelves. In the center of the room is a big old statue of a warrior with a quill in his hand instead of a sword. “Whoa, never been in here”, says Carl. “What are we looking for again?”. “Just let me do the looking, Carl, keep guard and don’t do anything stupid”. Stupid? How could she say that. While Ophelia takes off towards another section of the library Carl walks to a shelve and takes out a random book. “It melts my face”, he reads, “An extraordinary journey into the concept of hyper physics and it’s branches.” He throws the book over his shoulder. He walks up to an area of study desks and picks up a pen. He looks around and sees a poster advertising the new upcoming novel in a smash hit series. On the poster is a picture of a young woman. He walks up to the poster, looks at his pen, then starts drawing a beard on the woman. “What are you doing?” Carl turns around to find Ophelia standing there. “I, uh..” He holds up the pen. “I found a pen”. Ophelia just looks at him for a second then says: “I found it, let’s go”. Carl follows her to the back of the library to another set of doors. “It must be in there, it’s locked”, says Ophelia. “Step aside”, says Carl.
    The Security guard was wondering why Trisha was sleeping at her desk when he heard a loud crash. What could that be? He rushed towards the main hall to find a man running towards him. “I saw it”, the man said, panting. “A guy and a girl, the guy kicked down a door in the back”. “Oh my!” said the security guard. He rushed passed the man and ran to the back of the hall to find the door in the back barred from the inside and loud crushing coming from inside the room. He tried to open the door but it was hopeless. Trisha, the old librarian, came running, rubbing the back of her neck. “You idiot!”, she yelled. “Call for backup! They dig for treasure!”.

Endir.

Gleðilega Páska

Gleðilega Páska.

English Composition

Ég er í einum tíma sem kallast English Composition: Narrative Storytelling. Þessi tími er mjög athyglisverður. Maður er að læra allskonar leiðir til að skrifa, bæði sögu eða hvað sem er. Hvernig maður getur lýst atburðum eða hlutum á árangursríkan hátt.

Eitt verkefni sem við þurfum að gera er að safna saman stuttum en góðum setningum sem lýsa einhverjum atburði eða á einhvern góðan hátt búa til athyglisverða setningu. Setningarnar þurfa ekki að tengjast á neinn hátt, finna bara eitthvað í gegnum daginn. Ein setning getur verið t.d. "Bíl flautan öskrar á alla vegfarendurna" eða "Þeir grafa eftir fjarsjóði", eitthvað svoleiðis. Svo þegar við erum búin að safna um fimtán setningum þurfum við að búa til eitt heilstætt ritverk með setningunum og á einhvern hátt tengja þær saman.
Í dag einmitt gerðum við æfingu til að æfa okkur. Við áttum öll að segja eina setningu, og svo áttum við að taka setninguna af þeim sem var hliðina á manni og nota hana sem byrjun á verkinu, svo að hafa okkar setningu sem endan. Svo næsti við hliðina á mér átti að hafa mína setningu sem byrjun, og svo hans/hennar sem endir o.s.frv. Og svo á einhvern hátt, við máttum ráða, láta þessar tvær algjörlega ólíkar setningar einhvernvegin passa saman.

Ég ætla einmitt að deila með ykkur það sem kom á blaðið hjá mér.Sá sem var hliðina á mér kom með setninguna:
"The sidewalk is black with trampled gum and the fossilized footprints of pigeons who don't seem to understand the meaning of wet" og ég kom með setninguna: "they give birth to sound". Þannig þetta kom út hjá mér:

The sidewalk is black with trampled gum and the fossilized footprints of pigeons who don't seem to understand the meaning of wet. Black like the depth of the ocean and the darkest of clouds that bleed their weight of heavy rain on the alert birds. They scatter and take of as I enter their radius of necissary distance for personal comfort, an easy escape from the most dangerous animal on the planet. Their flight is silent as everything is sucked through a filtering plastic wrapped around my skull. My headphones are immune to the surroundings for their only concern is their manifactured purpose: they give birth to sound.

Svo eftir þetta áttum við að taka næst seinustu setninguna og nota hana sem byrjun og næst á eftir fyrstu sem endi, það varð svona hjá mér:

My headphones are immune to the surroundings for their only concern is their manifactured purpose: to suck themselves on my ears like an octopus so they can channel the sonic waves of recorded moments of time. The fluid happenings of succesful marketing slowly waters my thirsty brain, who drinks up until every drop has traveled my senses and given life to the rest of me. I lose track of time as my brain creates it's own. Somewhere far away in the distance I sense a glitch and as I open my eyes I find myself looking straight into the eyes of a creature. It's eyes are black like the depth of the ocean and the darkest of clouds that bleed their weight of heavy rain on the alert bird.

Later,

Pétur.